Jak narodził się Neurogrammind
W języku kurdyjskim kurmanji każda osobowość językowa w rozmowie jest reprezentowana przez dwa odrębne zaimki pierwszej osoby. Każdy z tych zaimków posiada własne unikalne cechy i możliwości wyrażania. Na przykład pierwsza osoba liczby pojedynczej nie jest reprezentowana tylko przez jedną formę „ja”, lecz przez dwie: to, co nazywam Pierwszym Ja i Drugim Ja.
Kiedy porównałem te dwa zaimki z klasycznymi strukturami psychoanalitycznymi Freuda—mianowicie Id i Ego—zauważyłem coś niezwykłego: zaimki te są rządzone przez bardzo specyficzne i złożone reguły gramatyczne, które nadają im odrębne właściwości poznawcze i funkcjonalne. Każdy zaimek zdaje się działać z innym poczuciem czasu, emocji i działania, co sugeruje istnienie głębszej struktury o charakterze zarówno językowym, jak i psychologicznym.
To odkrycie doprowadziło mnie do zbadania neuronalnych podstaw tych funkcji. Zacząłem analizować, w jaki sposób te wzorce gramatyczne i struktury zaimków są przetwarzane w mózgu oraz które obszary są zaangażowane w ich koordynację. Ostatecznie ta droga badań doprowadziła mnie do identyfikacji neuroprzekaźników, które mogą odgrywać rolę w tych dynamicznych interakcjach między językiem a poznaniem.
Tak narodziła się teoria Neurogrammind: na styku języka, psychologii i neuronauki—nowy model pozwalający zrozumieć, w jaki sposób nasz umysł mówi, myśli i postrzega siebie poprzez gramatykę.
Enzar Sharif Salih
W języku kurdyjskim kurmanji każda osobowość językowa w rozmowie jest reprezentowana przez dwa odrębne zaimki pierwszej osoby. Każdy z tych zaimków posiada własne unikalne cechy i możliwości wyrażania. Na przykład pierwsza osoba liczby pojedynczej nie jest reprezentowana tylko przez jedną formę „ja”, lecz przez dwie: to, co nazywam Pierwszym Ja i Drugim Ja.
Kiedy porównałem te dwa zaimki z klasycznymi strukturami psychoanalitycznymi Freuda—mianowicie Id i Ego—zauważyłem coś niezwykłego: zaimki te są rządzone przez bardzo specyficzne i złożone reguły gramatyczne, które nadają im odrębne właściwości poznawcze i funkcjonalne. Każdy zaimek zdaje się działać z innym poczuciem czasu, emocji i działania, co sugeruje istnienie głębszej struktury o charakterze zarówno językowym, jak i psychologicznym.
To odkrycie doprowadziło mnie do zbadania neuronalnych podstaw tych funkcji. Zacząłem analizować, w jaki sposób te wzorce gramatyczne i struktury zaimków są przetwarzane w mózgu oraz które obszary są zaangażowane w ich koordynację. Ostatecznie ta droga badań doprowadziła mnie do identyfikacji neuroprzekaźników, które mogą odgrywać rolę w tych dynamicznych interakcjach między językiem a poznaniem.
Tak narodziła się teoria Neurogrammind: na styku języka, psychologii i neuronauki—nowy model pozwalający zrozumieć, w jaki sposób nasz umysł mówi, myśli i postrzega siebie poprzez gramatykę.
Enzar Sharif Salih