دستاوردهای اولیهٔ نظریهٔ Neurogrammind و چشم‌انداز آیندهٔ آن

در مراحل ابتدایی پژوهش ما، چهار قاعدهٔ دستوری مرتبط با ضمیرها را در گویش کرمانجیِ زبان کردی شناسایی کردیم. هر یک از این ساختارهای دستوری ویژگی‌های شناختی و زبانی منحصربه‌فردی را نشان دادند که بیانگر آن بود که هنگامی که افراد از این شکل‌ها استفاده می‌کنند، فرایندهای ذهنی و رفتاری متفاوتی را درگیر می‌سازند.

با بررسی عمیق‌تر، دریافتیم که هر یک از این قواعد دستوری با نواحی عملکردی مشخصی از مغز همبستگی دارد. این موضوع ما را به این فرضیه رساند — و بعدها با پژوهش‌های موجود در علوم اعصاب پشتیبانی شد — که این عملیات‌های دستوری بسته به کارکرد زبانی خود در نواحی متفاوتی از مغز پردازش می‌شوند.

نتیجهٔ کلیدی تحلیل ما این بود که هر ساختار دستوری با الگوی خاصی یا ترکیبی از ناقل‌های عصبی مرتبط است. این ناقل‌های عصبی نوعی شرطی‌سازی درونی را فراهم می‌کنند که به مغز امکان می‌دهد بیان‌های دستوری مشخصی را بیاموزد، تشخیص دهد و تولید کند.

نظریهٔ Neurogrammind پیشنهاد می‌کند که قواعد دستوری انتزاعی یا جدا از هم نیستند؛ بلکه درون سامانه‌های عصب‌شیمیایی مغز جای گرفته‌اند. هر قاعده با یک پروفایل عصب‌شیمیایی متمایز و یک مسیر عصبی خاص همبستگی دارد.

هدف آیندهٔ ما بررسی بیشتر این ترکیب‌های ناقل‌های عصبی و ترسیم ارتباط آن‌ها با نواحی خاصی از مغز است که در بیان زبانی نقش دارند. همچنین قصد داریم زبان‌های طبیعی دیگری را نیز بررسی کنیم که مانند کرمانجی دارای ویژگی‌های ساختاری مفیدی برای آشکار کردن معماری عصبی زبان هستند.

بخش قابل توجهی از این یافته‌های اولیه در کتاب پایه‌ای ما با عنوان: «Neurogrammind: A Linguistic Analysis for Psychotherapy and Neuroscience» معرفی شده است. اگرچه این کتاب نظریه را در قالبی مقدماتی ارائه می‌کند، اما منبعی بسیار سودمند برای درک مفاهیم و چارچوب‌های اساسی آن به شمار می‌آید.

— Enzar Sharif Salih (Enzar Shervani)
بنیان‌گذار Neurogrammind

چهارشنبه، ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵